การที่เรารักคัย โดยที่ไม่รุว่าเค้าคิดแบบไหนกะเรา มันทำให้เราวางตัวไม่ถูก

ไม่รุจะคุยแบบไหน แสดงออกมากก้อไม่ดี กลัวเสียหน้า

พูดคำว่าคิดถึง คำว่ารักได้อย่างไม่เต็มปาก

เพราะกลัวเสียความสัมพัน กลัวโดนปฏิเสธ

หารู้ไม่ว่า เรา เจ็บ แค่ไหน


เจ็บ เจ็บ และเจ็บ

แล้วมันก้อเจ็บมาก เมื่อเค้าคนนั้นเห็นเราไม่มีค่า

ไม่ใส่ใจเรา ทั้งๆที่แอบหวังแทบตาย ว่าจะได้รับคำห่วงใยสักคำ


คำพูดที่เค้าว่า เราคงเกลียดเค้า มันทำให้เสียใจ

น้ำตาที่ไหลมา คงดูไร้ค่าสำหรับบางคน

แต่สำหรับเรา เราไม่เคยเสียมันให้คัย นอกจากคนที่เราแคร์

หารู้ไม่ว่า มีคนบางคนที่เราเสียน้ำตาให้ไปมากมาย

ก้อแค่อยากให้รู้ ว่าเราแคร์เค้า ให้เค้าได้รู้ สักนิดก้อยังดี

ถึงแม้อาจทำให้ความสัมพันเปลี่ยนไปหาลบก้อตามที




เรามันไม่ใช่คนดี อาจจะเลวไปด้วยซ้ำ

คงไม่เหมาะ ไม่คู่ควรกะคนอย่างเค้า

เราเข้าใจดี

เราก้อได้ทำใจบ้างแล้ว แต่มันก้อตัดใจไม่ได้สักที

ช่วยบอกหน่อย ว่าต้องทำอย่างไร?



ถ้าเค้าคนนั้นได้เข้ามาอ่าน แล้วคิดจะให้เราเป็นแค่เพื่อน

เราขอ ขอแค่ให้บอกเรา แล้วเราจะถอยเอง

จะไม่อยู่กวนใจอีกเลย...




น้ำตาที่ไม่มีค่า คัยรู้คัยเห็น คงสมเพดมัน!!!